NIEUWS             KUNSTENAAR                   OEUVRE             LINKS                  TEKST                  CONTACT            BEGINSCHERM

PUBLICATIE eerste druk, april 2016 (ISBN  978-90-74302-36-4)

 

HEDENDAAGSE KUNST IN HET VLAAMS PARLEMENT: EEN SELECTIE

 

 

Slechts twee kunstenaars in deze catalogus kunnen prat gaan op een geboortedatum in de jaren tachtig: Rinus Van De Velde en Wim Carrein.  Een eightiessfeer hoeft je echter niet te verwachten van Carreins schilderij in het Vlaams Parlement.  Wel combineert het werk een hedendaagse aanpak met een - letterlijk - barok onderwerp.  De titel ‘Barokke zaal kasteel Rullingen Borgloon’ laat op dat vlak weinig aan de verbeelding over, je krijgt precies te zien wat de titel belooft.

Het betreffende 17de eeuwse waterkasteel werd in het Zuid-Limburgse gehucht Rullingen opgericht op de plaats waar eerder de middeleeuwse vesting van de heren van Rolengen had gestaan.  Recent deed het gebouw een tijdlang dienst als restaurant.  De West-Vlaamse beeldend kunstenaar en architect Carrein raakte geboeid door het interieur, fotografeerde een zaal en schilderde later zijn foto na.  Hij plaatst zich daarmee in de traditie van de hedendaagse Vlaamse kunstenaars die de schilderkunst terug op het voorplan van de kunstscène hebben gebracht, zoals Tuymans, Van Bossche en De Beul.

 

Net als hen tast Carrein de extra mogelijkheden af die de schilder van de fotograaf onderscheiden.  Het gaat bij hem om een beheerste en over een ruimere tijd uitgespannen zoektocht, waarin het proces van het schilderen zelf centraal komt te staan en de finale uitkomst langdurig onzeker blijft.

 

Specifiek voor Carrein is precies het barokke element.  Zoals in vele schilderijen van Rubens en zijn tijdgenoten krijgt het licht de hoofdrol.  Het zonlicht creëert centraal in het schilderij helle witte vlakken, zoals het binnenvalt door de grote ramen en wordt weerspiegeld in het meubilair.  Daaromheen zorgt de eigenlijke rode tint van meubelen, vloer en wandbekleding voor een warme gloed.  Zelfs zonder menselijke aanwezigheid krijgt deze ruimte een levendig karakter.  In de veelal strakke architectuur van het Vlaams Parlement introduceert het een speelse toets.

 

2016 - Wilfried Van Vinckenroye - Tom Van Elst

 

 

-:-:-:-

 

 

 

Waar nog voor een tiental jaren de schilderkunst in verdrukking leek te zijn en zich in een soort impasse bevond, is zij vandaag weer krachtig aanwezig.

Dit is de verdienste van grote namen als bijvoorbeeld Sigmar Polke, Gerard Richter of iemand als Luc Tuymans bij ons. Hun voorbeeld en dat van tal van andere protagonisten spoort tijdgenoten en jongere generaties ertoe aan voort te werken op de grondslagen van de verworvenheden van de schilderkunst.

Wim Carrein doet dit alvast met overgave.

Als architect is hij geen dromer, maar weet hij zich gevat door de dagelijkse realiteit – de architectuur intrigeert hem hierbij logischerwijze  sterk - of hij weet zich op zijn minst geboeid door fragmenten en momenten die uit die werkelijkheid zijn “geknipt”. Zij zijn voor hem het beginpunt van zijn werk, maar lang niet het eindresultaat. Hij neemt beelden eerst fotografisch in zich op om die dan vanuit een soort dagdromerij of gegrepen door de poëzie die eruit opwelt op zijn doek weer te geven. De werkelijkheid krijgt een subjectieve vertaling en wordt in die zin zelfs verrijkt door de eigen perceptie en beleving van de jonge kunstenaar. Wat hij dan schildert is wel herkenbaar, maar blijft ver weg van de fotografische weergave der dingen. Zijn beelden worden enigszins gedefigureerd, onthecht, vervaagd en onbepaald en soms zelfs een beetje unheimlich.

De beelden die hij brengt stralen meestal rust uit en zelfs een zekere vertedering. De werkelijkheid stijgt boven zichzelf uit en wint aan diepgang. Zij verliest haar functionaliteit en dagdagelijks karakter om zich in haar esthetiek en geladenheid te manifesteren. Nooit verglijdt hij hierbij in pathetiek of in een andere vorm van exuberantie. Zijn werk blijft sober en tast naar wat fundamenteel is. Hij verliest zich dan ook niet in overdreven vormen of in een vlammende koloriet. Die zouden hem alleen maar afleiden van de kern van de realiteit die hem trof en die vraagt om al schilderend verder verkend en begrepen te worden.

Wim Carrein doorliep al een interessant traject, alleen en met anderen, en zoekt de confrontatie met een kritisch publiek. Het activeert zijn reflectie. Het dwingt hem om zijn thematiek scherper te definiëren en zijn artistieke strategie bij te sturen om zo te komen tot een betere bemiddeling tussen de realiteit en zijn diepste zelf. Tegelijk scherpt hij zijn picturaal talent aan. Het wordt rijker en meer uitgediept, zodat er in zijn werk naar inhoud en vorm een grotere coherentie en consistentie groeit. Het werk van Wim Carrein sluit hierbij aan bij een stilistische benadering die we bij meerdere kunstenaars terugvinden, maar die bij hem toch een eigen originaliteit krijgt.

 

2009 - Luc Martens,

Burgemeester van Roeselare

Gewezen Vlaams Minister van Cultuur

 

 

 

-:-:-:-

 

 

 

“(…) een kunstenaar die de traditie van het schilderen op een eigentijdse wijze interpreteert zowel op het vlak van de compositie als op dat van het kleurgebruik en die het zuivere schilderen op tegelijk lyrische en realistische manier benadert.  Zijn thematiek van wachtende ruimtes leent zich tot het opbouwen van een heerlijke compositie waarin de kleurschakeringen, licht en donker, soepele structuren en vooral een begenadigd hanteren van het licht het ondanks alle profetieën onsterfelijke schilderen in een frisse eigenzinnigheid huldigt en zin geeft.”

 

2009 – Hugo Brutin

Kunstcriticus

 

 

 

-:-:-:-

 

 

 

DE WEEKBODE (15 JANUARI 2010)

 

HOOFDVOGEL VOOR WIM CARREIN

Roeselaarse kunstenaar wint kunstenwedstrijd Arnoevoo in Bredene.

 

 

ROESELARE Stedenbouwkundig ambtenaar Wim Carrein heeft een nieuwe onderscheiding vast. Na de Dexia Art 2009 werd hij eerste laureaat van de kunstenwedstrijd Arnoevoo in Bredene. De jury was vol lof over de eigentijdse interpretatie van schilderen, zowel op het vlak van compositie als op het vlak van kleurgebruik. Wim Carrein streek een geldprijs van 1.000 euro op.

 

 

Kunstenaar Wim Carrein (29), die beroepshalve stedenbouwkundig ambtenaar is bij de stad Roeselare, studeerde in 2003 als architect in Sint-Lucas Gent af en volgde daarna met succes een masteropleiding stedenbouw en ruimtelijke planning. In de vrije tijd beoefende hij sier- en schilderkunst aan de stedelijke academie voor schone kunsten in Izegem. Hij is afkomstig van Ingelmunster, woonde enige tijd in Izegem en sinds 2007 met zijn vrouw Ilse D’Hespeel aan de Kleine Weg in Roeselare.

 

Maximaal uitbuiten

 

Startend vanuit een fotografisch beeld, invloeden uit zijn architectuuropleiding, een overduidelijke dualiteit… Kenmerken die vervat zitten in de schilderkunst van Wim Carrein. „Vaak contrastreert de grootschaligheid van een detail met de kleinschaligheid van de oneindigde ruimte. Beide visies vragen om een eigen benaderingswijze die zich vertaalt in een variërende verftextuur, de monotonie en monochromie van het kleurenpalet en de rijkdom van glans in schril contrast met het mager penseelwerk. Het medium verf wordt in al zijn gedaantes maximaal uitgebuit”, aldus Wim Carrein.

 

Aan de kunstenwedstrijd Arnoevoo in Bredene namen 58 deelnemers deel. Finaal werden 19 kunstenaars geselecteerd voor een tentoonstelling in het meeting- en eventcenter Staf Versluys in Bredene. Vijf laureaten werden bekroond. Roeselarenaar Wim Carrein schoot de hoofdvogel af en streek een geldprijs van 1.000 euro op.

 

In de jury zetelden onder meer Raoul Servais, gerenommeerd filmmaker, en kunstcriticus Hugo Brutin, die het werk van Wim Carrein als volgt omschreef : „een kunstenaar die de traditie van het schilderen op een eigentijdse wijze interpreteert, zowel op het vlak van de compositie als op dat van kleurgebruik en die het zuivere schilderen op tegelijk lyrische en realistische manier benadert.”

 

Frisse eigenzinnigheid

 

En verder : „zijn thematiek van wachtende ruimtes leent zich tot het opbouwen van een heerlijke compositie waarin de kleurschakeringen, licht en donker, soepele structuren en vooral een begandigd hanteren van het licht het ondanks alle prefetieën onsterfelijke schilderen in een frisse eigenzinnigheid huldigt en zin geeft.”

 

2010 - (LVA)

 

 

 

-:-:-:-

 

 

 

 

DE WEEKBODE (3 JULI 2009)

 

VAN ZOON OP MOEDER

Ria Mullebrouck en zoon Wim Carrein exposeren samen tijdens Westkunstroute.

 

 

INGELMUNSTER—Op vrijdagavond 3 juli heeft de officiële opening plaats van Westkunstroute 2009 in het plaatselijke kasteel.  Tot en met 30 augustus stellen er 38 kunstenaars tentoon, waaronder Ria Mullebrouck en zoon Wim Carrein.

 

Niet moeder Ria (56) uit de Weggevoerdenstraat 1, maar wel zoon Wim (29) uit de Kleine Weg 211 in Roeselare was het eerst met schilderkunst bezig.  Op aanraden van de toenmalige leraar plastische opvoeding van het Instituut Edelweiss—waar Wim 4 jaar school liep—trok hij in 1995 uiteindelijk naar de Stedelijke Leergangen in Izegem, waar hij les kreeg van Geert Devos.  Eens student in Gent begon deze hobby wat te verminderen.  Van zodra hij afgestudeerd was, begon Wim weer te schilderen.  In 2002 sloot Ria zich aan bij Kunstkring ‘t Regenboogpalet in Izegem.  Zi kreeg er les van Greta Sabbe, die haar aanraadde les te volgen aan de Kunstacademie in Tielt.  Dat deed ze gedurende twee jaar.  Daarna trok ze naar de Stedelijke Academie voor Schone Kunsten in Izegem, waar ze nu nog altijd les volgt.

 

Lichtschaduwen

 

Ria—echtgenote van tandarts Marc Carrein—maakt stillevens.  Ze doet dat op een moderne manier.  “Ik geef mijn eigen interpretatie aan hedendaagse dingen”, vertelt ze in de woonkamer waar haar kunst centraal staat.  “In de academie in Izegem ga ik op maandagavond model schilderen.  Dat doe ik heel graag.  Op donderdagnamiddag worden er opdrachten gegeven, maar ik doe liever eigen ontwerpen.  Op mijn leeftijd doe ik al meer iets dat ik echt graag doe, dan opdrachten te moeten aannemen”, lacht Ria.

 

Zoon Wim—echtgenoot van Ilse D’Hespeel—schildert met olieverf op doek.  “In het begin was ik vooral bezig met het schilderen van figuren.  Nu schilder ik vooral werk dat aansluit bij mijn opleiding architectuur.  Ik schilder een interieur of een straatbeeld.  Ik maak vooral werk met lichtschaduwen op gevels of gebouwen.  Mijn basis is altijd een foto, waarna ik een eigen creatie schep.”

 

Olieverf en acryl

 

Geeft Ria wel eens advies aan haar zoon of is het omgekeerd?  “Ik kan niet wat Wim kan op het gebied van kunst”, benadrukt Ria.  “Telkens als ik hem bezig zie, vraag ik me af hoe hij dat toch doet.  Hij zegt dan dat ik ook eens moet proberen schilderen met olieverf.  Dat heb ik nog nooit gedaan, ik schilder met acryl.  Positief is dat we samen de lessen volgen, maar we zitten niet in het zelfde lokaal.  Daar ben ik blij om, want anders zou ik voortdurend naar zijn schilderwerk kijken en dan zou mijn eigen werk nooit af geraken.  Ik ben niet zo gauw tevreden over mijn werk.  Staat het me niet aan, dan gooi ik het weg en begin ik aan een nieuw ontwerp.  Dat is feitelijk niet goed.  Een schilder moet durven wijzigingen aanbrengen aan een schilderij, maar ik doe dat dus niet.”

 

Wim geeft wel eens raad aan zijn moeder.  “Een andere lichtinval gebruiken, kan al het  begin zijn van een beter ontwerp”, stipt Wim aan, die toch ook de kwaliteiten van zijn moeder in de verf zet.  Mama en Wim hebben wel één iets gemeen.  Ze schilderen heel snel.  “’t Is de colère van het moment”, zegt Wim.  Moeder en zoon kunnen niet in één les gedaan hebben met een schilderij, maar toch proberen ze een kunstwerk heel snel af te werken.  “En ik werk het liefst in alle stilte.  Er moeten er tijdens de les niet te veel rond mij lopen”, lacht Ria.

 

Ria en Wim nemen al voor de derde keer deel aan Westkunstroute.  Ze stelden al samen tentoon in het Begijnhof in Kortrijk, het Landbouwmuseum in Kemmel en nu in het Ingelmunsterse kasteel en in het Tabaksmuseum in Wervik.

 

2009 - (Padi)

 

 

 

-:-:-:-

 

 

 

 

DE WEEKBODE (15 MEI 2009)

 

PORTIE DURF, LEF EN BALLEN

Wim Carrein laureaat van Dexia Art 2009, wedstrijd ter ondersteuning beeldende kunst.

 

 

ROESELARE—”Het was totaal onverwacht, maar geeft zoveel voldoening om creatief bezig te blijven.”  Kunstenaar Wim Carrein, leerling van de SASK, werd gehuldigd als laureaat van de Dexia Art 2009, een wedstrijd die beeldende kunsten binnen het deeltijds kunstonderwijs stimuleert.  “Wie streeft naar erkenning heeft durf, lef en ballen nodig.”

 

In het bijzijn van onder andere SASK-directeur Piet Decan werden vorige week vrijdag de laureaten van de befaamde Dexia Art 2009 bekendgemaakt.  “Er namen dit jaar 110 inzendingen deel”, zegt laureaat Wim Carrein uit de Kleine Weg in Roeselare, beroepshalve stedenbouwkundig ambtenaar bij de stad Roeselare.

 

 

Deeltijds kunstonderwijs

 

Dexia Art 2009 is een wedstrijd in samenwerking met het Comité voor Beeldende Kunsten, dat  samengesteld wordt uit vertegenwoordigers van Dexia Bank en het Deeltijds Kunstonderwijs.  “Het gaat om een kunstwedstrijd ter ondersteuning voor beeldende kunsten binnen het deeltijds kunstonderwijs.”

 

Met zijn werk Gated Community (drieluik) werd Wim Carrein laureaat.  “Het gaat om een stedenbouwkundig en maatschappelijk fenomeen van woongemeenschappen met een overbeschermend karakter, zogenaamde gesloten of beveiligde woonwijken voor (rijke) buitenlanders die daar voor x aantal jaren voor hun werk zijn gehuisvest.  Het gaat om artificiële woonentiteiten die nogmaals aangeven dat de maatschappij maakbaar is.  Het werk beeldt drie fragmenten van het Gentse begijnhof af.  Begijnhoven zijn vroeger ook zo ontstaan: als afgezonderde entiteit, ver weg van alle verderf dat de stad te bieden had.”

 

Los van deze kritische inslag van het werk is het drieluik een gestileerde impressie van een begijnhof, die door een eenvoudig kleurgebruik, pasteuze schilderstechniek en de afwezigheid van enige figuratieve inslag, de rust en de sereniteit van een begijfhof vertaalt.

 

 

Jonge garde talent

 

Een tiental laureaten van de Dexia Art 2009 kregen een geldsom van 600 euro.  “Als kunstenaar wil ik de thema’s die me boeien op een schilderkundige wijze tot een hoger niveau brengen door deze uit decontext te lichten en uit te puren tot het elementaire van een bepaald beeld.  Andere beelden worden dan meer opgeladen door hun specifieke benadering qua kleur, textuur, cadrage, …  Mijn werk situeert zich vaak binnen de thematiek van de architectuur, interieur, structuur, …”

 

“Ik wil met mijn kunst mijn steentje bijdragen tot de jonge garde van aanstormend talent.  Niet enkel stilzwijgend, maar goede kunst moet worden gecommuniceerd.  Daarvoor is een doordachte aanpak nodig, een flinke portie durf, lef en ballen.  Dat is niet evident voor een jonge schilder die naar erkenning streeft.  Soms kan dat ook demotiverend en ontmoedigend zijn”, besluit Wim Carrein, die op de ingeslagen weg verder gaat.

 

2009 - (LVA)

 

 

 

-:-:-:-

 

 

 

 

DE WEEKBODE (11 JULI 2008)

 

DUALITEIT IN MIJN KUNST

Stedenbouwkundig ambtenaar Wim Carrein (28) stelt tentoon.

 

 

ROESELARE—Christo°, Marc Santens, Linda Vandewinckele, Alex Fabry, …  Het zijn bekende namen in de kunstwereld.  Minder bekend is dat Wim Carrein (28), stedenbouwkundig ambtenaar van de stad, ook een hart voor kunst heeft.  “Mijn architectuuropleiding had een onmiskenbare invloed op mijn werk.  Telkens vormt de mens een centrale figuur binnen het concept.”  Wim Carrein stelt nog tot en met 31 augustus zijn werk tentoon op de Westkunstroute.

 

Van 1 juli tot en met 31 augustus - alle info staat op http://westkunstroute.skynetblogs.be - stellen op de Westkunstroute dertig kunstenaars tentoon.  Roeselarenaar Wim Carrein, die in Izegem werd geboren, toont architecturaal werk in de Ijzertoren in Diksmuide en figuratief werk in het Landbouwmuseum in Kemmel.

 

 

Opleiding architect

 

Wim Carrein, die sinds juni verleden jaar aan de Kleine Weg woont, studeerde in 2003 als architect in Sint-Lucas Gent af en volgde daarna met succes een masteropleiding stedenbouw en ruimtelijke planning.  In de vrije tijd beoefende hij sier– en schilderkunst aan de stedelijke academie voor schone kunsten in Izegem.

 

Hij is getrouwd met Ilse D’Hespeel, die communicatieambtenaar bij het gemeentebestuur van Ingelmunster is.  “We zijn beiden afkomstig van Ingelmunster.  Eerst woonden we samen in Izegem, en verhuisden recent naar Roeselare.  Van kindsbeen af was ik vlijtig bezig met tekenen.”  Ook tijdens zijn studies bleef hij actief schilderen.  “Vooral naar levend model en architectuurthema’s.”

 

Wim Carrein werkte een paar jaar als zelfstandig architect en trad in 2004 bij het stadsbestuur van Roeselare in dienst als architect.  Momenteel is hij gemeentelijk stedenbouwkundig ambtenaar en hoofd van de dienst stedenbouw.  “Die architectuuropleiding had ongetwijfeld een onmiskenbare invloed op mijn werk”, duidt Wim Carrein.  “Naast het thema zelf maakt mijn benadering van een fotografisch beeld - dat aan de basis van elke werk ligt - mijn werken zoals ik ze vandaag presenteer.”  Het beeld wordt telkens ontrafeld tot een patroon van vlakken en lijnen die in een latere fase op een geïnterpreteerde en impulsieve manier naast elkaar worden gepositioneerd.

 

In het concept van zijn werk staat de mens centraal.  “De mens in al zijn gedaantes wordt vanuit verschillende invalshoeken benaderd: de mens als acteur, als toeschouwer, als schilder, als de grote afwezige, …  Een werk wordt dan ook telkens gezien als een fase binnen een ontwerpproces dat niet af is en nooit af  zal zijn.”

Voor Wim Carrein gaan ergonomie en architectuur hand in hand.  “De zoektocht naar de ware betekenis en rol van de mens wordt vaak gezien binnen zijn omgeving, de ruimte, de architectuur, de stad, …  Architectuur en ergonomie leiden tot een boeiende kruisbestuiving.”

 

 

Boodschap geen noodzaak

 

“Binnen mijn werk is een duidelijke dualiteit te zien.  Vaak contrasteert de grootschaligheid van een detail met de kleinschaligheid van de oneindige ruimte.  Beide visies vragen om een eigen benaderingswijze die zich vertaalt in een variërende verftextuur, de monotonie en monochromie van het kleurenpalet en de rijkdom van glans in schril contrast met het magere penseelwerk.  Het medium ‘verf’ wordt in al zijn gedaantes maximaal uitgebuit”, aldus Wim Carrein.

 

Voor Wim Carrein is het niet noodzakelijk dat een werk een boodschap inhoudt.  “Veel belangrijker is de manier hoe een reeks van formele kwaliteiten van een totografisch beeld op een schilderkundige wijze wordt vertaald volgens de regels van de kunst, soms louter om vormesthetiek of compositie, soms gewoon omwille van de techniek of van de kleur op zich.”

“Mijn werken zijn enerzijds figuratief van aard, terwijl in mijn architecturale werken de mens de grote afwezige is en de omgeving alsmaar belangrijker wordt.  Ik evolueer verder naar vrij rustige en sobere werken”, besluit Wim Carrein.

 

2008 - (LVA)

 

WIM CARREIN

| schilderkunst |

© Copyright. Wim Carrein. All rights reserved. | Site by Wim Carrein